Ομάδα Δασκάλων του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών - Σχολικό Συγκρότημα Γκράβας

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μεγάλο, μεγάλο ΤΕΡΑΣ. Είχε ένα μεγάλο κεφάλι ένα μικρό μάτι και ένα τεράστιο στόμα με τρομερά δόντια. Είχε ακόμα δύο κόκκινα αυτιά, κόκκινη μύτη, ένα φοβερό σώμα, τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια. Το όνομά του ήταν ΧΑΡΟΣΣΙ που στα ρωσικά σημαίνει «καλός». [σελ. 2]

Ο Χαρόσσι ζούσε σε μια μεγάλη σπηλιά σε ένα βουνό, μαζί με την οικογένειά του. Τη γυναίκα του την έλεγαν ΜΠΟΥΝΕ που στα ρουμανικά σημαίνει «ΚΑΛΗ» και το γιο του τον έλεγαν ΝΤΟΜΠΡΟ που στα σέρβικα σημαίνει «καλό». Τη σπηλιά που έμεναν την έλεγαν όλοι «ΣΑΜΠΑ ΑΝΤΑΣΙΑ ΜΙΡ» που στα αλαμπουρνέζικα σημαίνει «σπίτι των καλών τεράτων».
[σελ. 4]

Το τέρας και ο ξένος: Εξώφυλλο

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 1-2

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 3-4

Κάθε μέρα ο Χαρόσσι έβγαινε από τη σπηλιά του νωρίς, μόλις ο ήλιος φώτιζε το βουνό. Πήγαινε στις πλαγιές του βουνού και με τα τεράστια νύχια του όργωνε τα χωράφια. Έσπερνε πόβρτσε που στα σέρβικα σημαίνει φασόλια, μιέλ που στα αλβανικά σημαίνει σιτάρι, κουκουρούζα που στα ρώσικα σημαίνει καλαμπόκι, κάρτοφι που στα αλαμπουρνέζικα σημαίνει ντομάτα.
[σελ. 6]

Όταν έβρεχε άνοιγε το στόμα του και έβγαινε μια πολύ πολύ μεγάλη γλώσσα. Με τη γλώσσα αυτή μάζευε νερό και γέμιζε την κοιλιά του. Όταν είχε ξηρασία άνοιγε το στόμα του και πότιζε όλα τα χωράφια. Έτσι τα φυτά μεγάλωναν και γίνονταν πολύ πολύ ωραία. [σελ. 8]

Σε λίγο καιρό τα φυτά ήταν έτοιμα. Ο Χαρόσσι με την οικογένειά του μάζευε την παραγωγή και την έβαζε στις αποθήκες του μέσα στην σπηλιά. [σελ. 10]

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 5-6

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 7-8

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 9-10

Μετά άρχιζε η μοιρασιά. Ερχόταν ο κύριος ΝΤΡΕΡ που στα αλβανικά σημαίνει ελάφι, η κυρία ΟΥΡΣ που στα ρουμάνικα σημαίνει αρκούδα, η κυρία ΠΤΙΤΣΑ που στα σερβικά σημαίνει πουλί, ο κύριος ΒΑΝΤΣΙΚ που στα αλαμπουρνέζικα σημαίνει σκίουρος και άλλα ζώα που έπαιρναν το μερίδιο τους. Ο Χαρόσσι ήταν δίκαιος στη μοιρασιά. Έδινε σε όλους το μερίδιο τους Κρατούσε όμως ένα μεγάλο κομμάτι για κάποιον ξένο που μπορεί να ερχόταν στο βουνό. [σελ. 12]

Μια φορά το χρόνο τα ζώα του βουνού ετοίμαζαν μια μεγάλη γιορτή για ευχαριστήσουν τον Χαρόσσι. Μαγείρευαν και έφερναν τα φαγητά τους και όλα μαζί τραγουδούσαν ένα τραγούδι στον Χαρόσσι:
Ο Χαρόσσι ο Χαρόσσι Τα χωράφια μας οργώνει
Τα χωράφια μας ποτίζει και τα τρόφιμα μας δίνει.
[σελ. 14]

Όλα τα ζώα στο βουνό ήταν ευτυχισμένα. Κανένα δεν είχε παράπονο. Ώσπου μια μέρα κάτι πολύ πολύ περίεργο συνέβη. Όταν ο Χαρόσσι το πρωί ξύπνησε και πήγε να οργώσει και να ποτίσει τα χωράφια, δεν πίστευε στα μάτια του. Τα φυτά ήταν ξεριζωμένα, το χώμα πατημένο και τα πουλιά στεναχωρημένα δεν κελαηδούσαν. [σελ. 16]

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 11-12

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 13-14

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 15-16

Αυτά έγιναν και την άλλη μέρα και την επόμενη και για επτά μέρες η καταστροφή συνεχιζόταν. Ο Χαρόσσι ήταν πολύ απογοητευμένος. Σε λίγο δε θα υπήρχε τροφή ούτε για την οικογένεια του ούτε για τους άλλους.
Ώσπου την όγδοη μέρα εμφανίστηκαν τα ζώα του βουνού με έναν πολύ πολύ περίεργο ΞΕΝΟ. [σελ. 18]

Το πρόσωπο του ξένου ήταν διαφορετικό. Δεν έμοιαζε με κανένα ζώο του βουνού. «Τον είδαμε να καταστρέφει τα χωράφια. Δεν άφησε τίποτα όρθιο» είπαν τα ζώα του βουνού.
Ο Χαρόσσι κοιτούσε με απορία: Από πού να ήρθε αυτός ο ξένος; Από ποιο βουνό; Γιατί καταστρέφει την παραγωγή. Πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του. «Έχω κουραστεί πολύ για να φροντίζω αυτά τα χωράφια» του είπε. «Δουλεύω όλη μέρα, τα οργώνω και τα ποτίζω. Γιατί εσύ τα καταστρέφεις;» [σελ. 20]

Ο ΞΕΝΟΣ χαμήλωσε τα μάτια, τον κοίταξε λυπημένος και του είπε ψιθυριστά:
«Όλα τα ζώα του βουνού έχουν το φαγητό τους, κανένα δεν πεινάει. Εμένα δε με σκέφτεται κανείς. Είμαι μέρες χωρίς τροφή και νερό». [σελ. 22]

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 17-18

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 19-20

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 21-22

Ο Χαρόσσι και τα ζώα του βουνού κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Ο ΞΕΝΟΣ δεν ήξερε ότι υπήρχε φαγητό και για τους επισκέπτες του βουνού. Πώς να το ξέρει; Δεν του το είχε πει κανείς. Κατάλαβαν το μεγάλο τους λάθος. [σελ. 24]

Μόλις ξημέρωσε, την επόμενη μέρα, στήσανε μια μεγάλη, μεγάλη πινακίδα στους πρόποδες του βουνού που έγραφε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου: «Υπάρχει φαγητό και για τους ΞΕΝΟΥΣ σε αυτό το βουνό».
Από τότε όλα πήγαιναν καλά στο βουνό και κανένας δεν κατέστρεφε την παραγωγή. Ο Χαρόσσι όμως είχε πάντα στο νου του να έχει γεμάτη την αποθήκη του ΞΕΝΟΥ… [σελ. 26]

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 23-24

Το τέρας και ο ξένος: σελ. 25-26